Guus kom naar Huus
Door Migi

De grootste reden dat casino’s zo veel centjes verdienen is simpel: Quit while you’re ahead. Dat is moeilijk, heel moeilijk. Je verstand zegt stoppen, maar je hart zegt meer, meer, meer! Uiteindelijk zit je met een verslagen kop aan de bar je biertje naar binnen te werken. Wanhopig peinzend waar het nou precies mis is gegaan. Zou onze Guus zich ook zo voelen? Van eeuwige held in Zuid-Korea, naar een standbeeld in Rusland, tot kop van Jut bij Oranje. De gemoedelijke magie van de Varssevelder is uitgewerkt, Guus Hiddink had moeten stoppen op zijn hoogtepunt.

Na het aftreden van Louis van Gaal, aftreden lijkt me een adequaat woord bij Koning Louis, lijkt Ronald Koeman de perfecte opvolger te worden. Nu het tijdperk van jongens als Wesley Sneijder en Rafael van der Vaart ten einde loopt, is het tijd voor een frisse wind. Zowel binnen als vlak naast het veld. Koeman heeft met een aantal internationals een meer dan puike prestatie neergezet bij Feyenoord en is bovendien enthousiast over het bondscoachschap. Nederland zegt doen. Op nogal aparte wijze besluit de KNVB op het laatste moment echter te gaan voor Guus Hiddink.

De kwalificaties van Hiddink staan buiten kijf. Zowel als clubtrainer als bondscoach heeft hij op bijna alle continenten zijn sporen verdiend. Is hij met zijn zevenenzestig jaar echter niet wat oud? Kan hij wel omgaan met de jongens van de iPad-generatie? Op de eerste trainingen staat hij er al een beetje bij als die gekke oom die door niemand serieus wordt genomen. “Er wordt wel meer gelachen dan onder Louis van Gaal”, klinkt het vanuit het trainingskamp. Ik hoop maar dat het gaat om mee lachen en niet uitlachen.

Hiddink’s tweede termijn bij Oranje begint bepaald niet soepel. Bruno Martins Indi krijgt in de oefenwedstrijd tegen Italië al binnen tien minuten een rode kaart en Nederland verliest kansloos met 2-0. Geen man overboord, Italië is een groot voetballand en zo’n rode kaart kan gebeuren. Het belangrijkste is dat Hiddink terugkeert naar ‘ons’voetbal: 4-3-3 met flankspelers. Deze terugkeer blijkt tegen Tsjechië slechts één wedstrijd te hebben geduurd. Tot aan de tweede helft, dan blijkt de 4-3-3 toch te zijn teruggekeerd. Of toch niet? Een verwarrende zin over een verwarrende situatie. Weet Hiddink zelf eigenlijk wel waar hij aan is begonnen?

De wedstrijden erna verlopen respectievelijk matig en dramatisch, een wedstrijd verslag is ongetwijfeld ergens te vinden op deze website. De publieke opinie van Hiddink keldert zo hard dat zijn standbeeld in Rusland spontaan begint om te vallen. De spelers zijn niet gemotiveerd, er zit geen idee achter het spel, Wesley Sneijder en Robin van Persie kan echt niet meer, Guus is veel te oud en waarom heeft hij zo’n dikke buik? Werkelijk alles aan Guus Hiddink krijgt een flinke lading modder te verwerken in de media. Vlak na het fantastische WK zou Nederland zich met twee vingers in de neus moeten plaatsen voor het volgende eindtoernooi toch?

Een bepaald niet populaire vraag onder critici is: Was het WK wel zo fantastisch? Waren we wel zo goed? Ik denk het eigenlijk niet. Behalve de prachtige, zoete, revancherende, onvergetelijke overwinning op die vreselijke Spanjaarden bleef er naast een prima overwinning op Chili niet veel over. Elf rugbyers op voetbalschoenen maakte het ons verdomde lastig en de semiprofs uit Costa Rica hielden ons zelfs 120 minuten lang in bedwang. Het succes was te danken aan de gouden pik van Louis van Gaal en de lichtvoetigheid van Arjen Robben. Zo klein zijn de verschillen in voetbal. Had Tim Krul de penalty’s niet tegengehouden, zou Van Gaal zijn versleten als dorpsgek en klootzak door zijn eerste keeper zo te behandelen. Het lot oordeelde echter anders.

Dit soort momenten vallen tot dusver allemaal in het nadeel van Guus. Janmaat die de bal na vierennegentig minuten met de borst aan Tsjechië geeft, één corner van de tegenstander die er meteen invliegt, Arjen Robben die een gigantische kopkans mist die hij negentien van de twintig keer zou maken. Is het echt allemaal de schuld van onze arme Guus? Natuurlijk, zo werkt voetbal nou eenmaal. Bert van Marwijk is geen eeuwige Nederlandse voetbalheld door de teen van Iker Casillas en Hiddink is een waardeloze, oude papzak, omdat Arjen Robben de bal twee centimeter naast de juiste plek op zijn hoofd kreeg. Het is hard, maar zo werkt het nu eenmaal.

Hiddink heeft de wind een groot deel van zijn carrière mee gehad. De bepaald niet onwelwillende arbitrage op het WK in 2002, de fabelachtige goal van Dennis Bergkamp tegen Argentinië in 1998 en de prachtige overwinningen die hij bij zijn andere werkgevers heeft behaald. Hij dacht dit kunstje nog één keer te flikken en Nederland en zijn status als topcoach nog een laatste keer te bevestigen. Het gevolg is dat hij na het belastingschandaal nu echt voorgoed van zijn voedstuk is gevallen in ons land. Quit while you're ahead. Iets dat onze Guus ook niet is gelukt.

 
Nederland

Noot: Dit artikel is door een Clubexpert geschreven en niet door onze redactie. Clubexperts zijn lid van Voetbalzone en kenner van hun favoriete voetbalclub.
Meer Clubexperts
Meer Clubexperts
Meer sportnieuws
Het is niet (meer) mogelijk om te reageren op dit document.
Reacties