Puinhopen van Pep
Door Migi

Een aantal maanden geleden vloog Josep Guardiola een vierde official in de armen na een doelpunt van Arjen Robben. Zo op het eerste gezicht een aandoenlijk gebeuren, maar een nogal sterk contrast met het tafereel een paar minuten daarvoor. Een ziedende Pep die dezelfde assistent bijna aanvliegt na een discutabele gele kaart. Sinds die wedstrijd heeft de Spaanse coach vaker van dit soort bipolaire trekjes laten zien in zijn vak naast het veld. Begint hij langzaam krankzinnig te worden of begint hij de druk van zijn falen te voelen?

Guardiola leek de ideale opvolger van Jupp Heynckes, die na zijn fantastische seizoen waarin Bayern München de triple won afstand nam van het trainersvak. Geroemd om zijn vermogen een aanvallende speelstijl te koppelen aan het binnenhalen van prijzen. Een trainer met een duidelijke, positieve filosofie. Hij zou Bayern naar nog grotere hoogten brengen. Tijdens de Champions League-wedstrijd tegen Manchester City aan het begin van zijn eerste seizoen was die bevestiging er. De Engelse club werd volledig van het veld getikt door een ontketend Bayern. Barcelona, maar dan met fysiek sterke Duitsers. De fans waren in extase. Dit wordt het beste team uit de historie van het voetbal.

Na een fantastisch eerste half jaar, waar vrijwel iedere tegenstander zowel in de competitie als in Europa met speels gemak omver werd gespeeld, begonnen in het voorjaar de eerste haarscheurtjes in de suprematie zichtbaar te worden. Hoewel de Zuid-Duitsers in recordtempo het kampioenschap binnenhaalden, werd er in maart verloren van FC Augsburg. Niets aan de hand, dacht iedereen. De titel is binnen, het is moeilijk je dan nog op te laden voor dit soort wedstrijden. Heel anders was de halve finale van de Champions League tegen Real Madrid. Waar Bayern in Madrid nog standhield en met een redelijke 1-0 nederlaag de thuiswedstrijd in ging, werden de apathisch ogende Duitsers in de Allianz Arena met 0-4 van het veld geveegd. Een collectieve offday van de spelers? Of een naïeve tactiek van Pep tegen de dodelijkste counterploeg ter wereld? Ik was bereid Guardiola het voordeel van de twijfel te geven. Door het identieke scenario in het hierop volgende seizoen, ben ik echter van mening veranderd.

Natuurlijk, Bayern is wederom met overmacht kampioen geworden, maar vooral de tweede helft van het seizoen was het spel lang niet altijd goed. Eén van de grote kwalen van het Bayern München onder Guardiola is de kwetsbaarheid achterin. Guardiola blijft koppig vasthouden aan een zeer hoge lijn waarbij verdedigers met veel ruimte in de rug moeten spelen. Dit is op papier prima, maar niet met het type verdedigers dat bij de club rondloopt. Het voornaamste slachtoffer hiervan is Dante. De Braziliaanse stopper is dit seizoen door zowel de aanhang als de neutrale toeschouwers met de grond gelijkgemaakt. Een clown die niets te zoeken heeft op het hoogste niveau. Onzin natuurlijk, onder Heynckes was het een zeer degelijke verdediger die prima in staat was een man af te stoppen. Sterk in de duels, groot en een goede uitstraling. Geen watervlugge verdediger die moeiteloos met vijftig meter in zijn rug kan spelen. Hetzelfde geldt in mindere mate voor Medhi Benatia en Jérôme Boateng. Waarom houdt Pep vast aan deze tactiek?

Dan is er het misbruiken van spelers op een verkeerde positie. Bayern heeft misschien wel de beste links- en rechtsback ter wereld. Op rechts aanvoerder Phillip Lahm en op links supertalent David Alaba. Beiden spelen echter vrijwel nooit op hun eigen positie. Lahm is onder Guardiola getransformeerd tot verdedigende middenvelder en Alaba is verder naar voren geschoven. Vooral Lahm heeft laten zien ook prima op het middenveld uit de voeten te kunnen, waarvoor niets dan lof, maar waarom zet je een fantastische back op het middenveld terwijl je meer dan genoeg spelers hebt voor die positie? Waarom koop je Xabi Alonso dan? Waarom koop je Alonso überhaupt? Is het omdat hij Spaans spreekt? Ik dwaal af. Lahm en Alaba horen respectievelijk op rechts- en linksback. Zet ze daar neer.

Zo zijn er meer details in de opstellingen en beslissingen van Guardiola waar ik nog een tiental pagina’s over vol kan schrijven. De voornaamste reden dat Guardiola mij niet langer kan bekoren, is het verlies van identiteit. “Voetbal is een simpel spel waarbij 22 mannen achter een bal aan rennen en op het eind winnen de Duitsers.” Gary Linneker vatte de sport op deze gekscherende manier samen. Natuurlijk niet helemaal waar, maar wel gebaseerd op Duitse degelijkheid, de Duitse onverzettelijkheid. Sinds de komst van Guardiola is die degelijkheid verdwenen en heeft het plaatsgemaakt voor de achterhaalde filosofie dat balbezit gelijkstaat aan dominantie. Uitgerekend Bayern zelf ontkrachtte deze stelling door Barcelona van de mat te vegen. Hoe kan het dan toch zijn dat de rollen twee seizoen daarna volledig zijn omgedraaid? Daar is maar één reden voor: een falende coach. Pep raus!

 
Bayern München

Noot: Dit artikel is door een Clubexpert geschreven en niet door onze redactie. Clubexperts zijn lid van Voetbalzone en kenner van hun favoriete voetbalclub.
Meer Clubexperts
Meer Clubexperts
Meer sportnieuws
Het is niet (meer) mogelijk om te reageren op dit document.
Reacties